با یک غزل تازه متولد شده ...

بــــزرگ  شـــــد  بــــتواند پرنــــده تـر برود

از  آن  قفــس  که  از آن ذلـــه بود در برود

سلام

آقـــــای  در  شــــرایـط  قلـبــــــم کپــک زده

هــی  زخـم هــای  واشده ام  را نــمک زده

جـای  بهانه نــیست ؛ زنی  که کنار توسـت

هم  با  تو ، هم بدون تو، خود را  محـک زده

مـــــن  بـا  تـــو  مثــــل آب زلالــم ، زلال تــر

لـَختـــی  رهــا  شــو از هیجـانـات شـک زده

اعــلام  می کنــم  ؛ بــفــریـــبد اگـــر  زنــی

این شــــعر نـاب را ،  به خـدایــان  کلک زده

آقــــای از همــــــان ســــرٍ آغـــاز  ایـن غـزل

آتــــــش  بــه  شــاعرانــگی  مشـترک  زده-

میدانی این زنی که به باران نشسته  است

از  کــی  دلــش بـرای کمـی شانه لک زده؟

میدانی این  زنی که پرازشعرشرجی است

با چشـــمهای  خیـــس  خمــار   فــلک  زده-

روزانـــه   چنــد بار  کنــار  همـــین  خـــــلیج

بـر تخـته سنگ ساحـلی اش  نی  لبک زده؟

ای کاش چَه چـَـهی بشـوم  در خودم ، ولی

دوران دهــــــان چلــــچلــه ها  را  سگک زده

دوران فــــــرار  کــرده از آن دســــت  زنـدگی

 آن  دســـــت  کودکــانــــــگی شـــاپرک زده

آن شــــــیوه عجیـــب  پــدر در  بیان عـــشق

یک  بــار بوســـه داده  و  عمـــری کتــک زده

دوران فــــرار  کــــــــرده و خـــــون غزل  هنوز

بر  دامـــن  زنــــــی مـــتـــواری شتـــــک زده